Vanmiddag heb ik heerlijk gewandeld door het Koninklijke Landgoed “De Horsten”  bij Wassenaar, samen met Annemieke en Marijke met hun partners en kleine kinderen.   Paaseitjes werden verstopt en weer gevonden. 

Thuisgekomen werd dit paasritueel herhaald, eerst in onze achtertuin en daarna in onze voortuin.

De kleinzoons Sten(8)  en  Koen(6) gingen in de achterkamer met elkaar schaken; Lode (6)  deed met Koen mee.  Dat alles onder het wakend oog van Raymond.

Mijn kleindochter Eppe (in mei wordt ze vier)  vroeg mij of ze onze vakantiefoto’s mocht zien.  Ik nam haar op schoot en samen bekeken we de foto’s die ik gisteren had ingeplakt.  Na enige tijd was te merken dat de foto’s niet waren wat zij ervan verwachtte.  Maar ja, hoe zeg je dat tegen je opa zonder hem voor het hoofd te stoten?   Halverwege het album zei ze: “Zullen we de andere foto’s een volgende keer gaan bekijken?”   Ze zei het op een manier alsof ze me een compliment gaf: “Deze foto’s zijn zó indrukwekkend dat het zonde zou zijn ze allemaal achterelkaar te bekijken.”     Eppe is dus uitzonderlijk tactvol.  Althans, als ik haar bedoelingen goed heb begrepen.