Mijn nieuwe bril is er. Ik zie nu duidelijk, dat ik in ieder geval aan een nieuwe toe was. En dat bedoel ik heel letterlijk. Ik zie weer stof liggen. Of dat een voor- of nadeel is laat ik maar even in het midden.

Herman vond dat dit montuur mijn gezicht het minst veranderde en ik wilde in iedere geval grotere glazen. Mijn vorige bril heeft me eigenlijk altijd wat geïrriteerd omdat ik tegen de randen aankeek.  Ik keek er vaak overheen of zette hem af. Zo kun je een bril kwijt raken weet ik inmiddels.

Margo liep mee naar het dorp om de bril op te halen. Ik vind het montuur een beetje saai en zei dat tegen de mevrouw die ons hielp. Ik trapte duidelijk op haar brillenhart, ze zei: “Maar dat is een Tom Ford, een design bril!” Ik mompelde nog dat ik het dan een saai design vond. Van Tom Ford hadden Margo en ik nog nooit gehoord.

Herman gebruikt al jaren een opzet-zonnebril en ik vroeg of dat bij deze bril ook kon. Jawel dat kon en wel precies op maat gemaakt. Als we over een half uurtje terug kwamen was het klaar. Nog een boodschapje en koffie bij de Hema, een half uur krijg je in ons dorp wel om.

De zonnebril kreeg ik van Margo voor mijn verjaardag. Hij is echt bijzonder, het is een opvouwbare opklikzonnebril in een klein etuitje. Hij kan niet weer omhooggeklapt als hij eenmaal op de bril zit. Dat doet Herman met de zijne als hij in een tunnel rijdt of als hij ergens naar binnen loopt. Handig, maar het ziet er een beetje raar uit. De bevestiging en het opklapmechaniek zijn ook nogal zichtbaar. Bij dit nieuwe systeem zie je nauwelijks dat het er los op zit. Ik ben er heel blij mee.

Bril opgezet bij de opticien en niet meer afgezet. Het onkruid in de tuin heeft er zwaar onder geleden. De grotere glazen zijn zo prettig als ik dacht dat ze zouden zijn en het design zal wel wennen.