Laat ik er eens vanuit gaan dat dit voor mij voorlopig de best haalbare toestand is. Veel beter zal ik me niet gaan voelen en slechter laat nog een tijd op zich wachten. Stel dus dat ik blijf hangen in de situatie zoals die nu is. Dat is helemaal niet zo onwaarschijnlijk. Beter worden zit er niet in, maar een snelle verslechtering ligt ook niet zo voor de hand. Ik veronderstel maar wat. Zo langzamerhand heb ik het idee dat mijn artsen ook niet meer kunnen dan afwachten hoe het verder gaat.

Afwachten dus en het leven leven zoals zich dat aan mij voordoet. Is dat erg? De afgelopen periode wel, maar ik denk dat dat vooral kwam door de tegenvallende resultaten van de tumormarkers. Als die waren gedaald had ik de vermoeidheid toe kunnen schrijven aan de gevolgen van de behandeling. Pijn in mijn buik heb ik al jaren en alle onderzoeken wezen weinig uit. De kanker in mijn buik heeft waarschijnlijk nooit pijn gedaan en als het weer terug komt zal het nog heel lang duren voordat het voelbaar is.

Het meeste last heb ik dus van het tegenvallen van het resultaat van de behandeling. Zo gaat dat natuurlijk vaak bij verwachtingen, je hebt last van het verschil tussen wat je verwachtte en de realiteit.  Heel begrijpelijk en vooral menselijk maar als ik er ongelukkig van ben is dat toch jammer.

Terug naar het uitgangspunt. Ik heb kanker. De bron is weggehaald maar kennelijk zitten er ergens nog actieve cellen. Onduidelijk is waar die zitten. Ik heb nog hinder van de gevolgen van de chemokuren en de operatie, dat is normaal en kan ook nog lang duren. Doordat er wat vocht bij mijn longen zit ben ik sneller kortademig. Als ik kalm aan doe heb ik daar niet zoveel last van en als het erger wordt kan er iets aan gedaan worden.  Hoe de ziekte zich verder ontwikkelt en in welk tempo, kan vermoedelijk niemand voorspellen.

Ik kan me niet voornemen om er minder ongelukkig onder te zijn. Ik kan wel proberen om me te richten op de gewone dingen die ik wel kan. Ik probeer de somberte van gisteren niet mee te nemen naar vandaag. En de angst voor morgen is ook al zonde van de tijd, dan blijft alleen nu over.

Nu ben ik moe en ga ik naar bed.