De vermoeidheid maakt dat ik ’s avonds meestal al voor tien uur in bed lig. Ik lig daarna nog een tijd wakker. ’s Nachts lig ik ook vaak nog wel een uur of meer wakker. Ik heb dan vaak net teveel pijn om gemakkelijk weer in te slapen. Tot de nachtparacetamol gaat werken lig ik te liggen. Gewoon de gedachten maar laten komen en gaan, gaat meestal goed, maar als de gedachten vervelend worden en niet meer voorbij trekken, grijp ik in.

Ik pas de techniek van de geleide fantasie toe en ben leider en volger tegelijk. Ik heb favoriete wandelingetjes langs de beek en een bloemenweitje waar ik graag kom. Een inham van de rivier waar drijfhout blijft hangen is een plek om bij het vuur te zitten en zo zijn er al naar gelang mijn stemming fantasieplekken waar ik graag kom.

Een andere manier, die vooral goed is bij pijn, is om  me voor te stellen dat er wereldwijd mensen wakker liggen met pijn. Niet het grote lijden, niet de vreselijke pijnen. Nee, pijn zoals ik die heb, een beetje zeurderig, pijn die net teveel aandacht vraagt om bij in slaap te vallen. Ik verplaats me in mensen op alle continenten van alle kleuren en voel me verwant. Net als ik liggen ze te wachten tot ze in slaap vallen en ze weer een poosje niets zullen voelen. Het zijn jonge mensen en oude mensen, mannen en vrouwen. Ze leven in luxe huizen, in hutjes, liggen in hotelkamers of tenten. Soms komen er ook dieren voorbij die een houding proberen te vinden die het minste pijn doet. 

Zonder hinder van vulkaanstof of tijdsverschillen reis ik de hele wereld over. Ik ben waar mijn fantasie me brengt en wakker liggen met pijn is mijn gids. Er ontstaat een gevoel van grote verbondenheid waarmee ik dan meestal in slaap val.