De laatste twee dagen mijn fiets weer gepakt om boodschappen te doen. Ik denk dat ik een half jaar niet gefietst had. Ik zit er onwennig op, rij nog wat onzeker, maar ik fiets. Een bezoekje aan het dorp kost minder tijd en inspanning en ik kan de energie die ik overhoud ìn het dorp gebruiken. Ik fiets trouwens electrisch ondersteund, dus het is geen grote inspanning.

Ik probeer steeds de gedachten te stoppen die wijzen op hoe het was of had kunnen zijn. Hoe het was heb ik al beleefd, dat is mijn geschiedenis geworden, mooi om af en toe op terug te kijken. ‘Had kunnen’ is onzin net als ‘zouden anders’. De werkelijkheid is dat het niet zo is. Lijden ontstaat door de kloof tussen de werkelijkheid en hoe die in je hoofd had kunnen zijn.

Als het me lukt om dat domme denken te stoppen gaat het een stuk beter. Van een vertraagd leven kan ik ook wel genieten, er zitten zelfs flinke voordelen aan. Zowel ikzelf als mijn omgeving verwacht niet veel van mij en dat is heel ontspannend.

Het is een thema dat ongetwijfeld nog wel eens op zal duiken op de blog.