Iets te vroeg gejuicht  in de blog van gisteren, ondanks de pillen toch weer behoorlijk buikpijn vannacht. Om half twee was ik het zat en heb ik een half slaappilletje genomen. Dat heeft in ieder geval een aantal uren slaap opgeleverd.

De pijn in mijn buik staat voor de hele gang van zaken rond mijn ziekte. Onduidelijk hoe het komt. Ik heb al jaren last van buikpijn maar die hing samen met gevoelige darmen, of toch niet? Op de laatste scan was niet veel te zien in mijn buik, maar de enige keer dat er wat te zien was, was tijdens de kijkoperatie en bij de operatie waarbij mijn eierstokken en baarmoeder verwijderd zijn. Onzin om opnieuw te opereren alleen om duidelijkheid te krijgen.

Van een keer een prik door mijn buikwand weet ik hoe ontzettend gevoelig het buikvlies is. Bij pijn door mijn hele buik stel ik mij dus onregelmatigheden op dat buikvlies voor. Maar dat is maar een idee en voorlopig kan niemand dat bevestigen of ontkennen.

Gisteren een gesprekje met de erg lieve huisarts in opleiding in onze huisartsenpraktijk. Opnieuw doorgenomen hoe ik het best om kan gaan met de pijnstillers. Nieuw was dat ik diclofenac en paracetamol tegelijk kan nemen. Gisterenavond had ik dat gedaan en dat werkte dus niet echt. Ik moet het toch het maar zelf uitvogelen, maar wel goed om te weten wat wel – en wat beter niet kan.

De huisarts in opleiding zei ook nog dat ik op de huisbezoeklijst kan komen als ik dat wil. Dat zijn de momenten dat ik ineens stilsta bij de ernst van de situatie. Ik hoor bij de serieuze patiënten, degenen die reguliere aandacht behoeven. Fijn om te weten dat het kan, maar zolang ik nog naar de praktijk kan fietsen, maak ik er maar geen gebruik van.

In gesprek met een lieve vriend, die ook ziek is, op ons terras vastgesteld dat het leven is zoals het zich nu aan ons voordoet. Niemand heeft ons ooit iets anders beloofd. We worden geboren, spelen onze rol, takelen af en sterven. Dat is altijd en overal al zo, waarom zou er voor mij een uitzondering zijn?