Vandaag komen Annie en Ton. Ze komen met de trein op een dag heen en weer uit Limburg. “Dat is toch veel te veel op één dag”, dacht ik. Ik vergeet even dat ik dat twee jaar geleden ook deed en ik houd niet eens van in de trein zitten. Ik projecteer mijn eigen onvermogen af en toe op mijn omgeving. Ik weerhoud Herman van het dragen van een paar tassen, omdat het te zwaar zou zijn. Voor mij is het te zwaar of te ver. Ik moet ieder ander zijn of haar eigen afweging laten maken.

Als ik die overwegingen achter me laat, krijgen we vandaag bezoek van lieve vrienden. Het wordt nog leuker, want in de namiddag gaan we met z’n vieren naar Hennie en Jan om daar wat te drinken en te eten. Vanuit hun huis hoeven de gasten alleen nog maar over te steken naar het station.

Leuk kan leuk blijven omdat ik me vrij voel om te gaan rusten als dat nodig is.