Zo gaat dat natuurlijk altijd, het een valt mee en het ander valt tegen. Ik maakte mij zorgen over de diarree en meldde dat aan de verpleegster die de intake deed. “U krijgt van ons een luier om en dan wassen we u wel als het mis gaat”. Zo eenvoudig kan het zijn. Ik heb er niet meer aan gedacht en het ging natuurlijk goed.

Alles liep behoorlijk op tijd en mijn routine maakt het ook eenvoudiger. Niks onderhandelen over pleisters, alleen de papieren plakkers en dan nog zo min mogelijk. Afgesproken dat het kraantje meteen dicht zou gaan als het pijn ging doen en dat gebeurde ook. Er werd ruim een liter afgetapt.

Ik was in een bed en met  een operatiehemd, aangeleverd op de scopie-afdeling. De longarts wilde na afloop ook nog een longfoto hebben. Zelf bedacht dat dat handig was in bed en met het operatiehemd nog aan. Ik moest toch een uurtje blijven liggen en als ik mijn eigen bovenkleding weer aan zou doen, moest dat ook weer uit, en weer aan. Goed idee vond iedereen.

Wat tegenviel was dat op de plek waar de pijnlijke verdovingsprikken gegeven waren, de drainage niet lukte. Nog twee prikken, afnemend pijnlijk maar wel vervelend.

Niet erg maar wel een beetje raar is dat een opgehaalde patiënt weer teruggebracht wordt naar de afdeling. Van de afdeling bellen ze dan voor het volgende transport. Vier keer met bed en al het ziekenhuis door dus. Na de longfoto was iemand vergeten te bellen dat ik weer opgehaald kon worden. Ze had wel gezegd dat ik maar moest bellen als het lang duurde. Maar wat is lang? Ik lag daar best, dus ik wachtte een half uur. Verontwaardiging van de brancardiers en op de afdeling. Ik vond het niet zo erg.

Onderweg naar huis kreeg ik pijn in mijn nek en schouder. Als ik weinig beweeg en niet diep adem haal, gaat het wel. Ik heb toch maar even gebeld met de polikliniek om te vragen of het erbij hoort en wat ik aan pijnstillers kan slikken. Genoeg in huis.

Of de actie heeft geholpen weet ik dus nog niet. Er wordt pleuravocht opgestuurd voor nader onderzoek en ik word woensdag gebeld over de uitslag.

Weer wat wijzer geworden ook. Ik wilde weten hoe dat vocht uit mijn buik bij mijn longen terecht kwam. Het antwoord was dat het vocht door het longvlies geproduceerd wordt. Dat kan door een ontsteking of door uitzaaiingen van de kanker. Tot nu toe zaten er geen kankercellen in dat pleuravocht,  maar dat is voor het laatst bekeken in juni vorig jaar. De uitslag van dat onderzoek is dus toch wel een beetje spannend.

Ik heb ook gevraagd of er meer vocht komt naarmate er meer wordt afgetapt; dat is niet het geval. De drain kan wat lastiger worden op de duur doordat er littekenweefsel ontstaat. Over  het dichtplakken van de vliezen was deze arts niet zo optimistisch. Het helpt lang niet altijd.

Nou dat was het wel voor vandaag. Ik wacht nog op een telefoontje over de pijnstillers en beperk mijn bewegingen. Dan valt het weer mee.