Er kwam gisteren geen telefoontje meer van het ziekenhuis. Ik heb dus maar zelf besloten hoe ik zo prettig mogelijk de nacht door kon komen. Ik koos voor paracetamol en een slaaptablet. Het ging, ik weet nu ook dat een slaaptablet niet tegen pijn helpt. Ik sliep er wel telkens een poos doorheen, maar werd dan toch weer met pijn wakker.

Vanmorgen werd ik gebeld door de longafdeling. De pijn klopt, dat is altijd weer heel geruststellend. Door de drain komen de vliezen tegen elkaar en tegen het middenrif en dat veroorzaakt pijn. Dat die pijn doortrekt naar nek en schouders hoort er ook bij. Het moet vanzelf weer over gaan en ik mag slikken wat ik denk dat helpt.

De activiteiten maar weer op de laagste stand.  Jammer, want mijn kleindochter Eppe wordt vier vandaag. Opa Herman vertegenwoordigt mij wel op het feest.