Het werkt. Met de nieuwe dosering pijnstillers heb ik minder pijn. Het kan ook zijn dat de pijn minder wordt nu de ingreep bij de longen inmiddels een week geleden is. Hoe dan ook, ik kan weer rustig liggen zonder erge pijn.

Als ik zometeen mijn medicijnlaadjes ga vullen is dat voor een groot deel al voor Corsica. Van de apotheek heb ik inmiddels een medicijnpaspoort, waar netjes in staat wat ik allemaal gebruik. Misschien niet nodig bij de douane, maar meer om aan te kunnen geven wat ik gebruik als er iets mis gaat. Met ‘mis gaan’ doel ik op pillen kwijt raken en niet zozeer op ‘mis’ met mij.

Vooral bij het inpakken komen de beelden van de ravage na de vliegramp van gisteren mij voor ogen. Al die mensen hebben hun koffers en tassen ingepakt op hun eigen manier, al of niet zorgvuldig. En dan ligt de inhoud van al die bagage kapot en door elkaar over een groot gebied verspreid en lopen mannen in rare pakken de brokken bij elkaar te zoeken. Ik denk er meteen achteraan: en dat geldt ook voor de  lichamen van de passagiers.

Het maakt me niet bang om zelf weer te vliegen. Het relativeert wel het gedub over wat wel of niet mee gaat en hoe ik dat netjes in zal pakken. In verband met onvoorzien oponthoud,  door wat dan ook, houd ik een deel van mijn medicijnen maar in de handbagage.