We reden gisteren van de westkust naar de oostkust. Er is geen duidelijke route dwars over het eiland. De doorgaande wegen lopen langs de kust. Jan en zijn Tom Tom vonden dat we wel dwars over konden steken en Herman volgde de route met een gedetailleerde kaart op schoot. We reden over kleine bergwegjes en bewonderden het uitzicht. Herman’s kaart gaf aan dat er een stuk onverhare weg was, maar Jan en Tom vonden dat geen probleem. Dankzij Jan’s ervaring met onverharde wegen was het dat ook niet. We reden dwars door het Nationale park waar je gewoonlijk alleen te voet komt. Het mocht ook wel, maar ik denk dat weinig touristen met huurauto’s het risico durven te nemen. Onderweg kwamen we een groepje varkens tegen, wilde?

Zonder grote problemen vonden we ons nieuwe onderkomen. Het was wel even schrikken; het hele complex ziet er prachtig uit maar is tegen een berg aangebouwd. De meeste huisjes zij via kleine weggetjes en trapjes te bereiken. Jan legde uit dat we echt een plek moesten hebben waar we met de auto in de buurt konden komen. Een erg vriendelijke receptioniste regelde twee huisjes die min of meer goed bereikbaar waren. Ze bood zelfs aan om de auto voor ons naar boven te rijden. Dat is Jan’s eer te na, als je dwars door de maquis kunt rijden, dan toch zeker over een bungalowparkje. Het valt niet echt mee, de wegen zijn smal en heel steil. Herman laat het graag aan Jan over.

De huisjes zijn knus, minder luxe dan ons laatste appartement. De vriendelijkheid hier vergoedt veel. De klemmende w.c-deur in ons huisje wordt nu, op eerste pinksterdag, gerepareerd en bij Hennie en Jan werd het koffiezetapparaat na één telefoontje vervangen.

Er is een wifiverbinding, maar niet bij onze huisjes. We zijn dus vanmorgen gevieren naar beneden gereden. Ik zit in het restaurant met mijn eigen laptop en de anderen liggen bij het zwembad, de beide heren overigens geheel gekleed. Hennie twijfelt nog over zwemmen, op deze hoogte zal het water wel koud zijn.

Het avontuur zette zch gisteren nog voort toen we in de grotere kustplaats boodschappen gingen doen, ook hier zijn de winkels twee dagen dicht. We vertrouwden dit keer te veel op Tom, die op de terugweg vergeten bleek te zijn waar we woonden. Bij het uitpakken de kaart thuis laten liggen en zelfs het adres van ons park. Gelukkig stond de naam op onze sleutels en die hadden we ook nog wel geweten. Na een poosje rondrijden zijn Herman en Jan bij de receptie van een luxe hotel gaan vragen of ze ‘Le Maquis’ even op internet op konden zoeken. Met een uitdraai van de gegevens kon Jan weer aan Tom duidelijk maken waar we heen wilden. We maken wat mee!

Met mij gaat het af en toe niet zo goed, vannacht pijn en beroerd. Om één uur een half slaaptabletje genomen en dus vanmorgen heel gammel. Na half elf ging het wel weer en nu zit ik dus met een enorme bak koffie, in een koele ruimte rustig te bloggen. De drain heeft duidelijk te weinig geholpen of er is opnieuw vocht ontstaan.

Ik zeg nog maar eens hoe blij ik ben met ons gezelschapje, er is medeleven, zorg en erg veel plezier.

Ik zal nog even foto’s van onze drie onderkomens proberen te plaatsen.

De eerste huisjes, die van de lekkage

De vluchtappartementen

Onze huisjes nu, Herman zit achter de struik op ons terras