De gynaecoloog belde vanmorgen zelf. Nadat hij mijn verhaal gehoord had ging hij overleggen met de longarts en even later belde hij me alweer terug. Ik zou in de loop van de dag gebeld worden door de ‘longpoli’, hij had aangedrongen op spoed. Voorin de middag al een telefoontje, ik kan er morgen terecht, eerst een longfoto laten maken en daarna door naar de mij bekende longarts. Mijn afspraak van de zestiende met de gynaecoloog blijft staan.

Vanmiddag kwam de huisarts die er alle tijd voor nam. De ‘pufjes’ die ik neem zullen weinig effect hebben, maar als ik het gevoel heb dat het helpt moet ik het zeker doen. Pijnstillers kan ik wel weer iets opvoeren, slaaptabletten kan ik rustig gebruiken als ik dat wil. Geen inspanning forceren, is de boodschap. Dat komt goed uit, zo deed ik het vanzelf al. We hebben het ook nog over zuurstof gehad, maar hij vindt dat voor een later stadium. Hij heeft wel het zuurstofgehalte gemeten en in rust is dat gewoon goed. Zelf rustig doorgaan met ademhalen is het beste. Hij wil even afwachten wat de longarts voorstelt en belt me daar morgenmiddag over op. Afhankelijk daarvan stelt hij de medicatie bij.
De huisarts stond er ook helemaal achter dat we een ‘invalide-parkeerkaart’ aanvragen, “Je komt zeker in aanmerking”, zei hij. Gaan we dus morgen doen, vandaag kon het niet meer.

Herman heeft met Hennie samen een bed naar beneden gehaald en in de serre gezet zodat ik daar ’s middags op kan rusten. Ik hoef dan nog maar één keer per dag de trap op en af.

Nou, ik doe de stappen terug in ieder geval met grote ondersteuning van alle kanten.