Dankzij de rolstoel heb ik een groot deel van het feest mee kunnen maken. Ik ben blij dat ik gegaan ben. Alleen bij het begroeten is het raar om in zo’n stoel te zitten, iedereen moet voor je bukken. Als anderen ook zitten maakt het niet meer uit. Mijn billen zijn niet gewend om de hele dag te zitten en dat voelde ik behoorlijk, we moeten een beter kussen meenemen. Op de terugweg was ik heel erg moe, toch lukt slapen dan niet meteen. Nu ook weer erg vroeg wakker met pijn.

Mijn huisarts heeft gereageerd op de mail, hij komt vanmiddag. Hij liet vast weten dat er volgens hem geen verband is tussen de diclofenac en de benauwdheid.

De rolstoel hebben we voor drie maanden in huis.

De gynaecoloog bleek er gisteren niet te zijn. Alles doorgenomen met de assistente. Ik heb haar vooral gevraagd om dingen zoveel mogelijk te combineren. Dus niet eerst naar de gynaecoloog om te horen dat die me doorverwijst naar de longarts en dan een paar dagen daarvoor nog weer bloed laten prikken en/of foto’s laten maken. Als er veel onderzocht moet worden, en dat zal wel, organiseren ze het maar op één dag. Een dagopname is dan ook wel prettig, dan wordt zelfs het vervoer van het een naar het ander door het ziekenhuis geregeld en op elkaar afgestemd. Of het lukt weet ik niet, maar ze zei dat ze het heel goed begrepen had. Mijn gehijg aan de telefoon onderstreept de vraag. Ik word vandaag teruggebeld.

Het is wel een gerust gevoel dat ik mijn klachten in de juiste brievenbussen gestopt heb. Nu maar afwachten wat er gaat gebeuren.