Vanmorgen zijn Aaltje en ik naar het ziekenhuis gegaan, met de rolstoel mee zodat Aaltje niet hoefde te lopen. Nadat de longfoto was genomen (en bloed was afgenomen) hebben we een gesprek gehad met de longarts, die ons de foto liet zien: er zit weer veel vocht. Het enige dat hij voor Aaltje kan doen is het vocht ‘aftappen’ en vervolgens de vliezen aan elkaar plakken, zodat er niet opnieuw vocht tussen kan. Aaltje mocht meteen blijven en daar is ze blij mee.
Morgenochtend wordt er een drain aangelegd. Het is de bedoeling dat al het vocht tussen de vliezen wordt weggenomen in een periode van vierentwintig uren. In de loop van vrijdag zal dan worden geprobeerd de vliezen aan elkaar te plakken. Aaltje krijgt geen narcose; een en ander is zeker niet pijnloos. Als alles volgens plan verloopt dan zal ze zaterdag weer naar huis kunnen. Lukt dat niet dan wordt het op z’n vroegst aanstaande maandag.

De hele behandeling is symptoombestrijding. De vorige drain was nog maar een maand geleden. Als het aan elkaar plakken van de vliezen niet lukt, dan zit er, zo heb ik begrepen, weinig anders op dan opnieuw een drain aanlegggen.

Vanavond zijn Liesbeth (net terug van een werkbezoek aan Turkije) en ik op bezoek geweest. Ik heb Aaltje een bos bloemen gegeven. Hetgeen een zeldzaamheid is, omdat het voor mij moeilijk is een goede keus voor haar te maken.

Uiteraard ziet Aaltje op tegen de ingrepen. Vanwege de pijn, maar ook omdat het niet zeker is dat de ingrepen het beoogde effect zullen hebben.

Zoals Aaltje eerder heeft laten weten: op 16 juni hebben we een afspraak met de gynaecoloog. De longarts zal contact opnemen met ‘onze’ oncoloog.

Ik probeer het juiste evenwicht te vinden tussen realisme en optimisme. Aaltje en ik hebben beiden al wachtend een artikel gelezen over het effect van ‘ontkenning’ van longkanker. Uit een diepgaand promotieonderzoek is gebleken dat patiënten die ‘ontkennen’ (of optimistischer zijn dan de feiten toelaten) er gemiddeld genomen beter aan toe zijn dan de patiënten die heel realistisch zijn. Ontkennen of bagatelliseren lukt mij niet. Wél lukt het mij meestal om met een zekere gelatenheid de ontwikkelingen af te wachten. En bij de dag te leven.
De medische wetenschap heeft zich zo sterk ontwikkeld dat de onzekerheden dikwijls zijn toegenomen. Zolang er onzekerheid is, is er een grond voor optimisme.