Toch een stuk makkelijker schrijven, rechtstreeks op de pc. Er was een vermoeden dat ik in het ziekenhuis een draadloze verbinding kon hebben. Ik had de laptop dus meegenemoen. Met Herman erbij even geprobeerd. De enige verbinding was met het beveiligde netwerk van ‘De levensstroom’. Slechte verbinding en ook nog eens beveiligd! Al nooit zo’n hoge pet opgehad van die luxe halleluja-kerk waar gebedsgenezingen worden gepleegd. Maar het werd nu bijna komisch. Het enorme neonkruis verlichtte ’s nachts onze kamer.

Of het plakken van de vliezen gelukt is moet nog blijken, ik heb nu in ieder geval meer lucht. Met de pleisters is het toch weer niet helemaal gelukt, nu één flinke blaar en een open blaar. De luchtdichte pleister op de wond moet tot na het weekend blijven zitten, zien hoe dat gaat.

Nog even wat ziekenhuisergernis: de mijnheer naast mij was echt heel erg ziek. Vannacht moest opnieuw geprobeerd worden om het infuus aan te brengen. Er moest iemand van een andere afdeling komen om te prikken. Ik had een slaappil genomen en het lukte om af en toe toch weer in te slapen, ze probeerden ook zachtjes te doen. Om half drie werd het ‘stil’ in de kamer. Ik schrok om zes uur wakker van iemand die met een luidkeels “Goedenmorgen” de kamer op kwam. Ze liep gelijk weer weg en pas om half acht was er weer enige actie! Toen ik er iets van zei, was het antwoord: “U kunt thuis weer lekker slapen”. Af en toe denk ik dat artsen en verpleegkundigen tijdens hun opleiding verplicht een paar dagen opgenomen moeten worden en dan liefst aan bed gebonden.
Verreweg de meesten waren trouwens hartstikke lief.

Nu thuis de draad weer opnemen, heel kalm aan. Het waren heftige dagen voor ons allemaal. Ik ben ook wel blij dat we nu allemaal doordrongen zijn van de sombere prognose. Ik dacht de laatste weken steeds vaker: “Niks volgende keer, niks volgend jaar”. Ik wilde dat niet hardop zeggen om de illusie niet te verstoren dat het nog wel een poos goed zou gaan. Nu we weer op één lijn zitten, kunnen we weer wat reële plannen maken. Zolang ik me goed voel kan ik in mijn eigen tempo meedoen. Over termijnen moeten we het gewoon niet hebben. Niemand kan daar wat over zeggen.

De uitspraak over kerstmis had ik op slinkse wijze ontfutseld, dat heeft geen zin en niemand schiet er wat mee op.