Er is een druk ontstaan op de dingen die ik nog wil doen. Dat voelt niet lekker en ik moet daar ook vanaf. Maar er zijn nog wel een aantal dingen die ik wil doen en die behoorlijk wat tijd vergen. Ik wil bijvoorbeeld nog een stukje schrijven bij de foto’s en documenten van mijn voormoeders: de vrouwelijke lijn. Als ik maar zorg dat het op een schijfje staat komt de afwerking later wel. Ik wil ook zelf dagboeken en brieven opruimen of juist nalaten. Een heleboel ander opruimwerk zou netjes zijn als ik dat nog zelf doe, maar is ook niet heel erg als het blijft liggen. Dat kunnen anderen ook en sneller dan ik.

Mark is bezig een weekend te regegelen met ons zeventientjes, daar hoef ik alleen maar naar toe. Eppe wil graag een keer bij ons logeren want ze is het enige kleinkind dat nog nooit bij ons is blijven slapen. Eppe is makkelijk en kan al aardig voor zichzelf zorgen, dus dat moet maar gauw een keer gaan gebeuren. Is ook wel heel gezellig.

Ik heb verschillende videofilms gemaakt, van mijn familie, van Herman’s familie, van vrienden en vooral veel van de kleinkinderen. Heel bewust koos ik voor de plek àchter de camera. Inmiddels hebben ze me door en willen ze ook een film met mij in de hoofdrol hebben. Ik had het er al eens over met vrienden die het wel wilden doen, “Als ik weer haar heb”, zeiden we toen. Het haar is er inmiddels. Mijn drang is nog steeds niet groot, maar ik houd mij voor dat ik zelf ook erg veel mensen over de streep getrokken heb die daar later heel tevreden over waren.

Het gevoel van druk is niet prettig, ik ben al zo moe. Ik kan het gaan zien als dingen die ik mogelijk nog kan doen. Als het niet lukt is het jammer maar geen ramp.
Margo is er vanmorgen nog, daar ga ik eerst rustig van genieten.