Gisterenavond ging ik me steeds akeliger voelen. Teveel gegeten, teveel gedaan, teveel gekletst? Ik weet het allemaal niet en het doet er ook niet toe. Pijn, misselijk en moe. Lastige combinatie, want met pijn kan ik niet slapen en pijnstillers slikken gaat niet zo goed samen met misselijkheid. Op zoek naar zetpillen. De enige pijnstiller die ik nog in zetpilvorm had was tramadol. Tijdje geleden besloten dat ik geen tramadol meer zou nemen, omdat ik daar allerlei vervelende bijverschijnselen van had, maar ik heb het er toch maar op gewaagd.
Het hielp in ieder geval tegen de pijn, en de misselijkheid trok wel weg na verloop van tijd. Ik sliep alleen niet en dat heeft heel lang geduurd. Tot drie uur wakker gelegen en daarna wel af en toe een beetje in slaap gesukkeld.
Woelen is er niet bij, ik kan alleen op mijn rug liggen.

Zonder pijn is wakker liggen eigenlijk helemaal niet zo erg. Er kwam veel in me op en dat trok ook weer voorbij. Op een goed moment toch maar even opgestaan om wat dingen op te schrijven die ik wil onthouden. Ik had gezegd dat alles rond mijn uitvaart iets voor Herman en de kinderen is, maar Herman wil het veel liever met mij samen bespreken. We hebben de pastor hier laten weten dat we er met hem wat op vooruit willen lopen. Eerst samen en later ook met de kinderen. Een map gemaakt waarin ik wat me invalt opschrijf. Goed om mee bezig te zijn in een slapeloze nacht, dan lukt het het best om niet echt na te denken, maar om gewoon maar te zien wat er opkomt. Niet sturen, maar alleen stilstaan bij wat belangwekkend is en de rest weer voorbij laten drijven.

Nu moe en een beetje duizelig, ik blijf nog maar een poosje liggen. Herman gaat wel voor mij stemmen.