Deze keer gaat mijn teleurstelling niet over de uitslagen in verband met mijn ziekte. Vanmorgen was ik teleurgesteld toen ik op teletekst de definitieve uitslag zag van de verkiezingen van gisteren.
Met deze combinatie zal ik het de rest van mijn leven moeten doen. De grootste partij is niet de partij waar ik me veilig bij voel als het om zorg gaat. Waar ik me ook niet veilig bij voel als het gaat om het eerlijk verdelen van de schaarse middelen over de hele mensheid. Ik word akelig van de voortdurend gepreekte illusie dat het met ons wel goed gaat als het met de economie weer goed gaat. Draai het op zijn minst om: zorg goed voor mensen, dan komt het met de economie ook wel goed. Ach, als ze het een beetje stom aanpakken, overleef ik het komende kabinet misschien nog wel.

Will is er en die is al aan de slag met een grote poetsronde. Herman gaat vandaag naar een symposium over de positie van vrouwen in conflictgebieden over de hele wereld en ik schuifel een beetje rond. Goed geslapen, pijn onder controle maar wel steeds moe.