Als je aan de bel trekt, zoals wij de afgelopen dagen deden, komen er reacties. Het gevolg is dat we allerlei afspraken hebben de komende week. Er komt iemand van de gemeente praten over huishoudelijke hulp en een aangepaste rolstoel, dat is maandag. Op dinsdag komt de pastoraal werker met wie we een voorbereidend gesprek willen. Op woensdag moet ik naar het ziekenhuis en willen ze me ook zien bij de GGD in verband met een parkeerkaart. Op donderdag komt de pedicure aan huis. En dat zijn alleen nog maar de ‘aan-de-bel-getrokken’ afspraken. We hebben het er maar druk mee.

Die oproep bij de GGD moet ik verzetten en dan gelijk maar even naar de zin ervan informeren. Op de oproep staat dat je een eind verderop betaald kunt parkeren. Ik heb zo’n vermoeden dat het laten komen van mensen een check is. Als je hier kunt komen, kun je dat ergens anders ook en heb je die kaart niet nodig. Als je hier helemaal niet kunt komen, waar kom je dan nog wel en heb je die kaart dan wel nodig? Mijn schoonmoeder zei, als een van de kleintjes viel: “Kom maar hier dan zal ik je oprapen”. Die paradox proef ik ook bij de GGD.

Mijn huisarts zou gisteren komen om de hechtingen eruit te halen. Hij is het vergeten en wat vervelender is, hij is nu op vakantie. Ik kwam daar pas achter toen ik aan het eind van de middag de praktijk even belde, die was toen al niet meer bereikbaar. Dus van al mijn tevredenheid over mijn huisarts gaat één puntje af. Ik heb een afspraak gemaakt voor maandag met een van de vervangers, die draadjes kunnen nog wel even blijven zitten. Mijn huisarts en ik hebben het er verschillende keren over gehad dat je als patiënt altijd alert moet blijven. Dat geldt dus ook ten opzichte van hem.

Will is vanmorgen vertrokken, er is weer vanalles gepoetst in huis. Vanavond komt Eppe logeren, ik ben benieuwd hoe dat gaat. Het is in ieder geval gezellig en als ik moe ben neemt Herman het wel over.