Vanmorgen vroeg gebeld met de GGD, uitgelegd dat daar naartoe komen een behoorlijke belasting voor mij is. Ook uitgelegd waarom de parkeerkaart voor mij wel heel aantrekkelijk is. Wij hebben een hoop gedoe, bij het ziekenhuis bijvoorbeeld, terwijl er een hele rij speciale parkeerplekken leeg staat. Geen punt, er komt iemand bij ons thuis!

Daarna met de rolstoel naar de vervangende huisarts. Die haalde de hechtingen er zonder problemen uit en samen namen we ook mijn medicatie nog even door. Toen we aan de lunch zaten kwam mijn eigen huisarts langs. Hij had vorige week niet opgeschreven wanneer hij zou komen en deed nu, in zijn vakantie, nog even wat huisbezoeken. Beide artsen drukten me op het hart vooral contact op te nemen als het nodig is.

Vanmiddag kwam de WMO-consulente. Opnieuw verliep alles probleemloos, ze nam mij de maat voor een passende rolstoel en beloofde er spoed achter te zetten. Ze vroeg of drie uur per week huishoudelijke hulp genoeg was. We vinden het een beetje veel, maar we laten het maar even zo. Of het deze week al moest of dat volgende week ook goed was. Volgende week is vlug genoeg.

Het is fijn dat alles zo vlot loopt, tegelijk dringt het op zulke dagen tot me door dat ik ècht ziek ben. Weet je wat? Wij ‘doen alsof’ dat niet zo is en we profiteren van de welwillendheid van de buitenwereld die weet dat het wel zo is.