Gisteren werd ik gebeld door de vervangende huisarts. Het misverstand dat ik vermoedde klopte. We namen opnieuw de medicatie door en ik meldde de pijn in mijn rug. De pijnstillers die ik gebruikte zijn eigenlijk niet meer voldoende, er is weer pijn voordat ik aan het volgende pilletje toe ben. Tramadol zit tussen wat ik nu gebruik en morfine in. Met tramadol heb ik slechte ervaringen en dus kom je bij de morfine uit als het sterker moet.

Morfine klinkt zo ‘einde verhaal’. Als er zorgelijk over iemand die heel ziek is gepraat wordt, kunnen mensen met zo’n veelbetekenende blik zeggen: “Ze krijgt nu morfine”. De blik zegt: “Dan begrijp je wel hoe het er mee staat”.
Ik moest dus een flinke hobbel nemen, maar pijn is ook niks en morfine is er in oplopende sterktes.
De arts vermeldde pleisters met een langzame langdurige werking, slikpillen met een werking van een aantal uren en zetpillen die wat sterker zijn dat de slikpillen. Bij het wóórd pleisters word ik al argwanend, dus die worden het niet. Ik heb nu de lichtste dosering pillen en de zetpillen achter de hand voor als slikken niet gaat.
Mijn buurvrouw heeft haar verpleegopleiding in Zuid-Afrika gedaan en zei gaf de tip om eiwit op de huid te smeren voordat de pleister erop gaat. Als de pleisters toch in beeld komen zal ik dat eens overleggen met de huisarts of de apotheek.

Morfine dus. Ik heb pas een pil genomen toen ik vannacht wakker werd en pijn had. De werking houdt vier tot zes uur aan. Dat klopte. Ik was een klein beetje duizelig maar verder werkte het goed. Ik vind het het prettigst als ik wel gewoon blijf voelen dat er pijn is, maar dat het niet hinderlijk is. Net als met oordopjes op een drukke camping, niks horen is eng, met oordopjes blijf je alles horen maar net of je er niks mee te maken hebt.
Ik bracht dus de nacht door alsof ik niks met mijn pijn te maken had en dat bevalt wel.