De pleister zit inmiddels bijna vierentwintig uur. Het is dus niet echt een pleister en in de bijsluiter hebben ze het over een morfineachtige stof. Ik blijf het toch maar morfinepleisters noemen.
Vanmorgen na het schrijven van de blog naar bed gegaan en er een groot deel van de dag in gebleven. Ik was duizelig en misselijk. Tegen de misselijkheid heb ik een flinke voorraad zetpillen, dus daar heb ik er een van gebruikt. Die pil hielp wel maar de duizeligheid bleef. Voorin de middag klaarde ik een beetje op. Daarna heb ik als een blok geslapen en toen ik wakker werd ging het wel weer. Ik ben wel heel moe. Ik kan ook niet zeggen dat de pijn helemaal weg is. De pleister gedraagt zich toch wel een beetje als een pleister, aan de randen is de huid eronder geïrriteerd. Doordat het een doorzichtig plakkertje is kan ik dat, behalve voelen, ook zien. Beetje de neiging om te krabben, maar dat moet ik dus vooral niet doen. Als de pleister los zit werkt het niet meer.

In de namiddag kwam er een mevrouw van Vegro met mijn rolstoel. Een spiksplinternieuwe. Alles werd op mijn maat afgesteld en hij kon gelijk blijven. Behalve het ‘op maat’ zijn er nog een paar voordelen boven de rolstoel die we in bruikleen hadden. De wielen kunnen er bijvoorbeeld heel makkelijk af. In onze auto is dat niet nodig, maar hij kan dus ook in de kofferbak van een kleinere auto. Ook handig is dat de armleuningen opgeklapt kunnen worden zodat je beter aan tafel kunt zitten. Ook de handvatten zijn aanpasbaar aan de lengte van de duwer. Dat kan komend weekend wel van pas komen, er zijn dan potentiële duwers in alle lengten. Een houder voor mijn stok wordt nog nageleverd.