Ik trap er iedere keer weer in als ‘deskundigen’ zeggen dat déze pleister anders is dan de andere en dat ik hier vast geen last van zal hebben. Wel dus. Gisterenavond was de overige pijn afgetopt en dus wel te doen, alleen de geïrriteerde randen van de morfinepleister deden pijn, zo’n schaafwondenpijn.

In de bijsluiter stond dat als de pleister voortijdig los zou raken, dus binnen drie dagen, je de pleister kon vervangen. So wie so wordt aangeraden telkens een andere plek te kiezen. Ik had al bedacht dat de huid op mijn bovenarm misschien iets dikker is dan die op mijn borst. Als dat vervangen kan als hij loszit, kan het ook als er zo’n irritatie is.
Om elf uur bed uit en in de weer met zoete olie om de pleister voorzichtig los te maken. Zalfje op de rode randjes en een nieuwe pleister op mijn arm.

Straks naar de oncoloog. Annemieke gaat mee. Vanmiddag komt de fysiotherapeut en tussendoor moet ik overleggen met arts of/en apotheek over die pleisters. Af en toe verlang ik naar iemand die weet wat goed voor me is, die zegt: “Doe maar zo, dan komt het goed”. En dat het dan ook goed komt natuurlijk. Dat ik niet beter word, daar kan ik me wel bij neerleggen, maar dit geklungel over bijzaken maakt me moedeloos.

Ik weet natuurlijk wel dat het kleine leed uiteindelijk het slechtst te verdragen is. Operatie geslaagd maar kramp in de kuit, dat werk.