De oncoloog die we vanmorgen spraken was het eens met de beide andere artsen die hun mening al gaven: niet opnieuw een chemokuur. Hij zei dat alleen te adviseren als de eerste kuur een tijd effect had gehad, liefst meer dan een half jaar. Hoopvolle nieuwe ontwikkelingen waar ik baat bij zou kunnen hebben waren er ook niet.

Wat wel nieuw was dat bij nader onderzoek de kankercellen in het longvocht óók hormoongevoelig blijken te zijn, zoals indertijd de borstkanker was. Ik schrijf ‘ook’ omdat ze ook reageren op de CA125-marker die weer verband houdt met de eierstokkanker. De patholoog-anatoom schreef de kankercellen in het longvocht toch toe aan de eierstokkanker.

Dat betekent dat het zinvol is om weer hormoonpillen te gaan slikken en te kijken of dat effect heeft. Een eventueel effect is pas over zes weken vast te stellen. Het is voor mij de minst belastende behandeling. Ik had de vorige keer wel last van een aantal bijwerkingen, maar als ik niets doe ga ik me ook steeds beroerder voelen. Ik vind het gevoelsmatig ook nogal een verschil of je pillen preventief slikt, zoals toen het geval was, of om erger uit te stellen.

Door de huisarts en de apotheek ben ik nu ook wat beter voorgelicht over de hormoonpleisters; als ik last heb van de irritatie kan ik ze eerder verwisselen. Mijn actie van gisterenavond was dus goed. Het is alleen schadelijk voor de ziektekostenverzekeraar, maar daar wil ik me maar niet teveel van aantrekken.

Inmiddels ook meer zin in het weekend.