Volgens de Volkskrant van vandaag hoort de Nederlandse zorg bij de wereldtop (p. 26). Alleen met ‘patiëntgerichtheid’ eindigt Nederland bijna onderaan. Wat zou dat prachtig zijn: Nederlandse artsen die zich alsnog op hun patiënten richten! Elders in diezelfde Volkskrant (p. 20) beweert Elke de Quay dat vastgehouden moet worden aan ‘de visie van de patiënt als regisseur van een multidisciplinair zorgteam’. Zij vindt dat deze samenwerking gefaciliteerd moet worden. “Stel de patiënt nu daadwerkelijk centraal, vraag de patiënt wat hij nodig heeft voor zijn behandelingen” aldus nog steeds Elke de Quay.

Er zou een recente ontwikkeling zijn van multidisciplinair samenwerken rondom de patiënt, die met de voorgestelde bezuinigingen van minister Klink een vroegtijdige dood sterft. Nederland staat al bijna onderaan wat patiëntgerichtheid betreft, nu dreigt het laatste greintje van die gerichtheid de nek omgedraaid te worden.

Wat moet ik in vredesnaam met deze alarmerende berichten? Moeten Aaltje en ik ons nog scherper profileren als regisseur van onze medisch specialisten? Hoe sturen wij, als leek, hooggespecialiseerde deskundigen aan? De longarts vond het niet nodig de ‘behandeld arts’ (de gynaecoloog) in te lichten. Die werd gepasseerd, de longarts nam direct contact op met de oncoloog. Laat ik nou hebben gedacht dat de gynaecoloog moest optreden als regisseeur. Noodgedwongen zullen we dat nu zelf weer moeten gaan doen. Onze huisarts zei laatst: iedere patiënt zou eigenlijk geneeskunde gestudeerd moeten hebben. Ik overweeg die studie alsnog ter hand te nemen.