Er zijn twee dingen anders dan aan het begin van de week.
Ten eerste begin ik te wennen aan de morfinepleister en op mijn bovenarm is nog geen irritatie ontstaan. De duizeligheid is er nog wel aan het begin en het eind van de dag, maar ook niet meer zo erg. En met paracetamol erbij werkt de pleister voldoende pijnstillend. Ik slaap alleen minder goed. De huiarts vermoedt dat ik al teveel aan de slaappillen gewend ben. Met zwaardere slaapmedicatie wil ze nog even wachten. Ik doe weer aan sprokkelslapen, telkens een beetje. Alles bij elkaar wel genoeg.

Ten tweede is er het psychologische effect van de hormoonpillen. Er wordt weer iets aan gedáán, het is niet meer alleen afwachten hoe en hoe snel het slechter met me gaat. Of de pillen effect hebben weten we pas na vijf augustus, maar dit effect hebben ze al meteen.

We vertrekken pas na de middag naar Aalten. Alle tijd om rustig in te pakken en nog tijd te nemen voor een slaapje.
De laptop gaat mee, als het goed is is er een draadloos netwerk.