De pleister blijft op mijn bovenarm goed zitten en irriteert niet. Ik ben alleen niet onder de indruk van de werking ervan. Ik heb af en toe nog flink pijn, zelfs met paracetamol erbij. Vandaag zou de huisarts mij weer bellen, ik zal eens overleggen. Wat ik nu heb is de laagste dosis. Nu ik de pleisters ruim een week gebruik ben ik niet meer zo misselijk of duizelig. Nou, duizelig wel een beetje. Ik merk het vooral als ik zit te praten met mijn bril op. Mijn bril, die ik altijd op zou moeten hebben, ben ik dus nu regelmatig kwijt.

Mijn angst bij het verhogen van de dosis is of ik wel helder genoeg blijf. Op den duur natuurlijk niet, maar die tijd schuif ik nog graag wat voor me uit. De prijs van schuiven is pijn. Het zou trouwens fijn zijn als pijn objectief te meten was. Dat iemand anders mij kwam zeggen dat het nu te erg is om mee door te lopen. De verantwoordelijkheid voor het aangeven van eigen pijn deel ik met talloze anderen. Er kan pas iets gedaan worden aan pijn als je het goed aangeeft. Toch steekt er af en toe zo’n ‘flink zijn’ duiveltje de kop op en die boycot de kans op goede hulp.

Straks komt Herman’s jongste zus Christine, ze gaat onze tuin onder handen nemen. Ze blijft slapen want ze verwacht veel werk. Ik ben benieuwd.