Gisterenochtend stapte er een bekende binnen. Een wijkverpleegster die me na de operatie ook kwam verzorgen. Ik had nu geen enkele aarzeling meer over de noodzaak. Zonder hulp had ik niet kunnen douchen. Rustig, efficiënt en erg vriendelijk. Voorlopig is twee keer per week wel genoeg, maar nu ze eenmaal komen is uitbreiding van hulp ook eenvoudig.

Eten is nog steeds een probleem. Al een uur bezig met een beschuit met wat yoghurt. Het smaakt ook weer niet. Ik hoop dat het nieuwe medicijn, movicocolon, daar wat verlichting in brengt. De arts verwachtte dat wel.

Ik ga me maar eens wassen. Mijn oudste kleinzoon Jesper is zeventien geworden vandaag, hij komt zich hier met zijn vader Frits laten feliciteren. Een bijzonder bezoekje, zoals zoveel bezoekjes nu een gekleurd randje krijgen.