Herman heeft een hekel aan zwart. Hij heeft alleen een paar zwarte schoenen en sokken voor bij zijn donkerbauwe gelegenheidspak. Ik heb ook afgeleerd om zwarte kleding te kopen. De vraag of er iemand dood is, was de standaard reactie. Veel zwart is er dus niet in huis. Apparatuur die zwart is heeft meestal toch een grijs randje.

Ons Senseo-apparaat begon kuren te vertonen en gezien het aantal kopjes koffie dat hier dagelijks gezet wordt, leek het beter om het ding te vervangen voordat hij het echt begaf. Omdat we bij de vorige ooit een extra waterreservoir gekocht hadden voor heel veel kopjes koffie, leek het verstandig om precies zo’n apparaat te kopen als we al hadden.

Als het even kan kopen we dergelijke dingen in het dorp bij een vaste leverancier die in zijn computer heeft staan wat we hebben en wanneer we dat gekocht hebben. Doorgaans wat duurder dan bij de prijsvechters, maar ik ben nu eenmaal een kind uit de kleine middenstand.
Herman ging dus gisteren in de namiddag nog even een nieuw Senseo-apparaat kopen.
Onze leverancier had er nog één en die was zwart. De overweging dat het grote waterresservoir moest passen gaf toch de doorslag. In de keuken waar wit en blauw overheerst staat nu een glimmend zwarte Senseo.

Als ik er langs loop moet ik steeds denken: Ach, we zijn al een beetje in de rouw.