Na het besluit om mij niet verder te laten behandelen tegen de gevolgen van de kanker, voel ik mij heel rustig. Vorig jaar, toen de chemokuren begonnen waren en de operatie nog moest volgen, was er een voortdurende spanning: “Gaat dit wel helpen? Is het deze inspanning wel waard?” Angst ook voor wat er nog meer boven mijn hoofd hing aan nare onderzoeken en behandelingen.

Die spanning is helemaal weg. Er is rust voor in de plaats gekomen. Op de dagen dat ik mij goed voel en ik de pijn onder controle heb, kan ik genieten van wat ik wel kan. Kan ik vooral genieten van de mensen om mij heen.

Ik moet nog wat beter leren om me niet overal mee te bemoeien. Een belangstellend oog ontwikkelen voor het reilen en zeilen in een huis waar ik niet meer aan het roer sta.
Dat zal nog wel lastig zijn zolang ik nog rondloop.

Het is trouwens wel heel interessant om te zien hoe hier door vier of vijf verschillende mensen gekookt wordt, door hetzelfde aantal mensen boodschappen wordt gedaan en dat het ze toch lukt om dat redelijk op elkaar af te stemmen. Er wordt al een systeem ontwikkeld en dat zou weleens beter kunnen werken als ik me er buiten houd.

Het gaat erom de innerlijke rust die ik al ervaar, verder uit te breiden naar praktische gebieden. Mij minder druk maken is meer genieten.