Zoals afgesproken kwam Joke Zandstra gisterenmiddag voor de interviews met ons allebei. Ik was voor in de middag nog een beetje duf, dus Herman mocht eerst. We hadden allebei een lijst met open vragen gekregen die als leidraad genomen werd voor het interview. Doordat het mooi weer was konden we buiten zitten. Het was gelukkig ook rustig buiten, heggescharen en grasmaaiers zijn natuurlijk niet zo leuk als achtergrondgeluid. Joke werkte ook met goede microfoons bij ons op het lijf en dat beperkt de hinder van het omgevingsgeluid ook al.

Ze interviewde ons allebei apart. Af en toe verzette ze de camera even om een wat afwisselender beeld te krijgen. Ze heeft ons ook zo neergezet dat het bij de montage kan lijken dat we naast elkaar zitten en op elkaar reageren. Doordat ik het zelf ook gefilmd heb, was het extra leuk om al die technische dingen op te merken.

We waren allebei heel tevreden over ons gesprek. Het blijft natuurlijk een bijna onmogelijke opgave om recht te doen aan een relatie van bijna vijftig en twee levens van rond de zeventig jaar. We hebben er vertrouwen in dat Joke er iets moois van gaat maken. Met een tas vol foto’s, dia’s en muziek die we uitgezocht hadden, vertrok Joke aan het eind van de middag. Zij was ook tevreden.

Vrijdag komt er nog een opnamedag, ze wil dan vooral wat activiteiten van ons filmen en dingen in en om het huis.

Het viel me mee om aan de andere kant van de camera te zitten, je vergeet inderdaad dat dat ding loopt. Ik vond het wel lastig om fragmenten te vertellen van een heel leven en daarmee de rest dus buiten beschouwing te laten. Ik denk wel dat het een goed besluit was om er een dubbelportret van te maken. Onze levens zijn zo verweven met elkaar. Dat had ik alleen van mij uit bezien maar moeilijk kunnen vertellen. Nu komt het verhaal van twee kanten en dat is completer.