De wijkverpleegster die er gisteren was vroeg of ik het wel op tijd wil zeggen als zij het uitzetten van de medicijnen over moet nemen. Ik zei dat ik het nog wel zelf kon, maar dacht tegelijk: “Ik moet er niet aan denken om het over te moeten dragen”. Ik vond dat eigenlijk nogal verontrustend omdat ik me realiseer dat ik het maar net aan uit mijn hoofd weet.

Ik ben dus met alle spullen achter de computer gaan zitten en heb een schema gemaakt. Geen wonder dat ik weleens twijfel of het wel goed gaat. Ik slik, drink, smeer, snuif, inhaleer en druppel achttien keer op een dag het een of ander.
Minstens de helft daarvan moet op gepaste afstand van elkaar. Goed verdeeld over de dag, maar het een weer anders verdeeld dan het ander.

Nu staat alles ingedeeeld op ochtend, middag, avond en nacht en waar nodig de tijd erbij. Het geeft een voldaan gevoel. De wijkzuster wees me nog eens op het belang van het op tijd slikken van vooral pijnmedicatie. Dat wist ik wel, maar met de lijst naast mijn bed ga ik dat natuurlijk nog beter doen.

Oeps, ik zie dat de morfinepleister er nog niet op staat. Die past ook niet in een dagschema omdat die òm de drie dagen geplakt wordt. Ik zal het er toch maar even bij zetten. Als ik nu eenmaal zo’n lijst maak moet hij ook compleet zijn.