Er waren geen afspraken gisteren, alleen Annemieke kwam even langs. Ik voelde me redelijk goed. Een prima dag dus voor uitgestelde karweitjes, de dagboeken! Herman tilde de doos voor me uit de kast en hem verbaasde het al dat die doos zo zwaar was. Mij ook, zoveel dagboeken heb ik nu ook weer niet.

Er zat dus veel meer in. Ooit bij een opruimvlaag heb ik in die doos van alles gestopt waarvan ik toen vond dat het niet weggegooid mocht worden. Overlijdensberichten, speciale brieven, dingen die ik zelf geschreven heb, sinterklaasgedichten, lieve kaartjes, folders die toen belangrijk waren, schoolschriften van de lagere school en tot mijn grote vreugd mijn poëzie-album en die van mijn moeder. Die albums dacht ik echt kwijt te zijn.
Dat kwam natuurlijk omdat óp de doos alleen ‘dagboeken’ stond. Dat wordt nu anders als hij weer de kast in gaat.

Het was een hele klus om alles door te nemen en lang niet aldoor leuk. Mijn doel is dat die doos opgeschoond de kast weer ingaat. Wat er in blijft zitten mag bewaard blijven voor het nageslacht. Om te beginnen heb ik alles eruit gegooid waarvan zelfs Herman niet weet waarover het gaat of wie het zijn. Sterker nog, briefjes van mensen die ik mij niet meer herinnerde. Deelnemers aan de vele cursussen die ik deed bijvoorbeeld, veel doorscheuren dus en bij het oud papier.

Na het avondeten waren we even gaan wandelen en daarna ging ik weer naar boven. Mijn hele bed lag vol met stapeltjs en er stond een mand vol afval naast m’n bed. Het vloog me opeens aan, ik kon er niet meer overheen kijken. Ik riep Herman te hulp. Die pakte een aantal mappen bij elkaar en binnen de kortste keren zat alles min of meer gesorteerd in mappen terug in de doos. Er liggen nog drie dagboeken om even door te kijken en dan is het klaar.

We waren de afgelopen weken al behoorlijk met het verleden bezig geweest in verband met de film, maar dit was heel anders. Bij het vertellen aan Joke maakten we ons eigen verhaal uit de herinnering. Uit die doos drong de herinnering zich aan mij op. Ik was doodmoe gisterenavond. Maar ik ben wel heel blij dat de hobbel genomen is. Dit was een werkje dat ik echt zelf moest doen.