Vanmorgen voelde ik me niet goed, ik had moeite om mijn ontbijt en de ochtendpillen binnen te houden. Ik had ook opeens dikke voeten. Gelukkig kwam de wijkverpleegster om me te douchen en die heeft mij gelijk de steunkousen aangedaan die ik al eerder had gekregen. Heel weinig gegeten en flink geslapen na de middag. Om twee uur voelde ik me een stuk beter en om half drie vertrokken we naar Amsterdam.

Ik ben zó blij dat ik gegaan ben. Goed om aanwezig te zijn bij het afscheid van iemand die me dierbaar was, maar vooral ook goed om temidden van mijn familie te zijn. Sommigen heb ik al heel lang niet meer gezien en toch voel ik me gelijk weer thuis in hun midden. Mensen die mijn taal spreken en bij wie ik niet hoef na te denken voordat ik wat zeg. We zijn nog met elf neven en nichten over, we waren vanmiddag met z’n achten. Ik reken even mijn Duitse neef niet mee omdat hij ook pas veel later in de familie is opgedoken.

We worden ouder, drie rolstoelen en een rollator, zo gaat dat. Even wennen, zoenen als je allebei in een rolstoel zit. Tegen mijn oudste neef zei ik bij het afscheid: “We kunnen een wedje maken, wie het eerste gaat”. Hij zei: “Ik ga naar Spanje op vakantie”. Goede reis en tot ziens.

Who’s next?