Vanmorgen moeten we naar het ziekenhuis, er moet bloed geprikt worden zodat we weten of de Arimidex enige invloed heeft. Ik maakte ook een afspraak met de psychologe met wie we eerder contact hadden. We zagen haar het laatst in het vroege voorjaar. Ik had nog wel een paar keer geprobeerd om een afspraak te maken maar dat lukte niet. Dat ligt zeker aan mij, ik wil er niet apart voor naar het ziekenhuis en als ik het wil combineren met een andere afspraak ben ik vaak al te laat. Ik heb er maar uit opgemaakt dat de drang om haar te spreken niet zo groot is. Als ik iets echt wil doe ik er moeite voor.

Bloed prikken moet gewoon ergens in deze week en het was dus simpel om nu wel een afspraak met dokter Berlet te maken. Wat mij betreft gaan we de gesprekken vandaag afronden, afscheid nemen van haar. Ik ben tevreden over mijn psychologische evenwicht en dat was het doel van die gesprekken.
“Ik kan het allenig wel”, zei ik als heel klein meisje. Toen overschatte ik mijzelf, maar ik geloof dat dat nu niet het geval is.

Vanmorgen de psychologische huishouding en vanmiddag komt Tineke poetsen. We zouden eigenlijk nog moeten gaan biechten, is het zieltje ook weer schoon.