Om negen uur gisterenavond was ik helemaal òp. Dat gold trouwens ook voor Herman. Ik denk dat we om half tien allebei in bed lagen en ook snel sliepen. Wel een paar keer kort wakker vannacht maar toch goed geslapen. Het is nu zes uur en ik ben eigenlijk wel uitgeslapen.

De benauwdheid is niet meer teruggekomen, maar de onzekerheid is er nog wel. Het is weer eens tot mij doorgedrongen dat het maar tijdelijk is als het goed met me gaat. Dat geldt voor de pijn, dat geldt voor de benauwdheid èn voor de vermoeidheid. Ik wil de angst voor de foute momenten niet aan de goede dagen hangen, maar dat wil toch niet helemaal lukken.

Vandaag een rustige dag. Na tien uur komt de wijkverpleegster om me te douchen en verder zijn er geen geplande afspraken. Ik ga nog maar een poosje naar bed, wie weet slaap ik ook nog.