Er is een soort evenwicht dat Herman en ik samen hebben hier in huis. Dat evenwicht wordt af en toe verstoord als het met mij even wat slechter gaat of, zoals van de week toen Herman ziek was. Onze kinderen stemmen zich daarop af, gaan wel of niet op vakantie of komen een keer extra. De opname van Liesbeth in het ziekenhuis deed ook een aanslag op dat evenwicht. Met bewondering en trots heb ik gezien hoe het middelpunt van de zorg verlegd werd naar Liesbeth. Een belronde, Annemieke kwam kijken of hier nog bruikbare spullen waren voor Liesbeth in het ziekenhuis, ponnen bijvoorbeeld. Zij ging er ’s middags heen en Marijke ’s avonds. Mark en Gosse kwamen hier om te koken. Eric neemt de eerste zorg voor Liesbeth op zich.

Marijke gaat het weekend weg en Annemieke gaat een weekje naar Frankrijk. Mark loopt al te kijken of hij twee keer kan komen koken in de komende week. Onze hulpbehoevendheid kan best even ingekrompen worden. Het evenwicht herstelt zich vanzelf.

Als het even kan wil ik vandaag ook wel naar het ziekenhuis om Liesbeth te zien, ik zal haar straks even bellen.