Ik lig weer rustig in de serre, heb wat gegeten en ook geslapen. Twee-en-een-halve liter lichter dan vanmorgen. Geen pijn, wel heel moe.

In het vocht dat afgevoerd werd zaten mooie strengetjes, volgens de verpleegkundige waren dat eiwiten. De behandeling zelf was akelig maar duurde niet zo lang. Dat wil zeggen het akelige duurde niet lang.

Toen ik mij gisteren niet goed voelde was ik maar weer eens naar mijn fantasieplek aan de rivier vertrokken. Ik was een eindje gaan lopen vanaf mijn eigen inham en kwam toen terecht bij een grotere en diepere inham in de rivier. Er lag veel wrakhout op het strandje en ik had er wat van op een hoop gesleept.  Ook had ik wat kleine takjes gesprokkeld als aanmaakhout. De kleine takjes had ik droog weggelegd in een oud vogelnest in de wallekant.

Toen ze vanmorgen met me aan de slag gingen en ik me realiseerde dat ontspanning wel goed zou zijn, ging ik terug naar die plek. Het hout was droog en er was geen wind achter de hoge wallekant. Ik zocht er nog wat droog gras bij en net bij de eerste vervelende prik had ik mijn kleine vuurtje aan. Ze kondigden aan dat de tweede prik, door het buikvlies, pijnlijker zou zijn. Grote takken op mijn kleine vuurtje en juist bij de inderdaad pijnlijke prik laaide mijn vuur hoog op. Het kwam goed uit want het was ook nog eens koud in de behandelkamer.

Daarna was het tijd om mijn plek aan de rivier te verlaten want ik moest in de clinch over de pleisters. Ze hebben hun best gedaan, het effect moet nog blijken.

Het zal de laatste keer niet zijn dat ik deze behandeling moet ondergaan, ik zal zorgen voor voldoende droog drijfhout langs mijn rivier.