Na mijn bericht van vanmorgen zoveel liefs ontvangen. Mark en Annemieke kwamen, Marijke belde. Hennie kwam een lekker zittende broek brengen die ze voor me gekocht had in de uitverkoop. De wijkverpleegster heeft de zorg uitgebreid naar elke dag hulp bij het wassen en aankleden, behalve in het weekend. Maar ook dát kan als ik het wil.

In alle toonaarden gehoord dat het erom gaat  mijn eigen proces te volgen  in het tempo dat voor mij goed is. De eerste paar uur bleef ik huilen bij elke zin die eruit kwam, later zakte dat weer. Vandaag is rustdag, ik blijf boven, beneden zijn de prikkels om iets te doen toch groter.

De uitspraken die ik in het verleden deed, over niet verder doorbehandelen als het geen zin heeft en nog zoveel andere dingen die ik zo stellig en zeker wist, komen nu aan de orde. Nu kom ik in de fase waarin ik daadwerkelijk achteruit ga, waar ik de energie voel wegglippen. Helemaal als ik het benauwd heb en het volle gevoel de overhand heeft, heb ik de neiging om het af te laten weten: laat het nu maar snel voorbij zijn. Tegelijk wil ik niet suffer worden van de pillen. Mark zei: “Je hoeft je niet te houden aan dat wat je in het verleden hebt gezegd, het kan ook anders”. Hij doelde op euthanasie.

Door het allemaal, huilend en wel, naar buiten te brengen is in ieder geval het schuldgevoel eraf. Het gevoel dat ik eigenlijk meer mijn best zou moeten doen omwille van de anderen. Het verbaasde me dat ik daar zoveel overtuiging van buitenaf voor nodig had, maar ook dat sta ik mezelf maar toe.

Met de stroom mee, weer per uur bekijken wat kan en wat niet. Wat lekker is om te eten en wat niet en vooral dat eten niet móet. Garnalensalade is lekker, eigenlijk al dat soort salades. Toastje eronder of zelfs een sneedje knäckebröt. Het diepste dal is alweer voorbij.

Het was denk ik ook niet toevallig dat juist gisteren het verdriet doorbrak. De gevolgen van de ingreep waren tegengevallen. En er  werd heel veel afgerond van de dingen die we voor de uitvaart hebben geregeld: er kwam een drukproef van de buitenkant van de rouwkaart, Nel kwam de quilt brengen waarin ik begraven wil worden en de adressenlijst wordt steeds completer. Het geeft me enerzijds rust, anderzijds brengt het alles emotioneel wel heel dichtbij.

Ik ga weer lekker in het grote bed liggen en laat me alles aanleveren, een luie dag vandaag.