Doordat de ingreep zo weinig geholpen heeft was ik gisterenavond heel verdrietig. Herman erbij geroepen , je kunt verdriet maar beter delen. Als ik me zo beroerd voel, geef ik de moed op. Ik zei dat ik me daarvoor schaamde. Ik doe zoveel mensen verdriet met mijn achteruitgang. Door het hardop te zeggen bleek gelukkig gelijk de onzin daarvan. Ik ga harder achteruit dan ik verwachtte en dat is verdrietig. Schamen slaat in dat verband nergens op.

Het enige dat ik nu kan bedenken om de doen is mijn doen en laten aanpassen aan dat wat ik kan eten. Ik doe meer, dan ik energie heb. Ik ben zo verschrikkelijk slap.

De tranen komen ook als ik de wens voel opkomen dat het maar niet zo lang zal duren op deze manier.  Door die prop moet ik heen. Een gevoel dat er niet mag zijn knijpt de keel dicht en dan kan ik helemaal niet meer eten.