Vanmiddag is de première van de film die Joke van ons gemaakt heeft. Première voor genodigden bij ons aan huis. De naasten zonder de kleine kleinkinderen. Het is spannend, meest leuk spannend. Herman en ik zijn apart geïnterviewd en weten dus niet van elkaar wat we gezegd hebben. Ik weet het van mezelf trouwens ook niet meer. Het zijn twee dvd’s geworden van elk veertig minuten, daar hebben we dus wel even de tijd voor nodig.  De kinderen zorgen voor eten. Ik kan gaan rusten als het me teveel wordt, maar zeker als er eten klaargemaakt wordt of zelfs als de anderen eten.

Gisteren hadden Annie en Ton de lange reis weer eens ondernomen. De vorige keer spraken ze mij misschien een half uurtje omdat ik toen zo beroerd was. Nu was het gezellig. Pas terwijl Annie ging koken ben ik in de serre in bed gaan liggen. Ik kan me dan ook echt afsluiten en even rusten, ook al slaap ik niet.

Avondeten blijft een probleem. Annie had heerlijk zacht lamsvlees gestoofd. Ik heb daar een paar stukjes van gegeten met wat sla. ’s Avonds om tien uur was mijn maag er nog mee aan het tobben. Overdag had ik telkens één toastje met haring of garnalensalade gegeten. Dat zal ik vanavond ook proberen of alleen wat yoghurt? De huisarts kan wel zeggen dat ik het helemaal zelf moet weten, maar ik weet het gewoon niet. Misschien helemaal vloeibaar? In ieder geval ’s avonds geen warm eten meer.