Sinds mijn lijf niet meer werkt zoals het zou moeten werken en ik grote medische ingrepen heb geweigerd, heb ik mijn lichaam in eigen beheer. Dat valt nog niet mee. Nu niemand het meer weet mag ik het zelf weten. Dat is een beetje bij nul beginnen want ook de ingebakken best-wil-ideeën slaan nergens meer op.

Ik probeer nu een bakje gezeefde Activia, maar na drie theelepels weet ik al dat dat niet goed is, te zoet. Midden in de nacht nog met kleine hapjes een toastje garnalensalade gegeten en daarna weer in slaap gevallen. Ik moet het dus maar bij hartig houden. Ik kan nog zien of ik het assortiment wat uitbreid, maar echt noodzakelijk is dat niet.

Twaalf mensen tegelijk op bezoek is teveel. Ik had er zaterdag geen moment van willen missen, maar het is duidelijk dat ik dan door ga draaien en dat het pas uren later lukt om tot rust te komen.

Gisteren ging goed, twee bezoekers en voor en na het bezoek een poosje geslapen. Dat hoeft geen regel te worden, maar ik moet wel registreren waar ik me het best bij voel.  Echt goed voel ik me trouwens nauwelijks meer. Het lekkerst is nog als ik wakker word en dan niet meteen naar de wc hoef of zo, dan lig ik me soms even echt lekker te voelen.

Het ‘eigen beheer’ voelt wel als essentiële taak. Maar iemand die ècht weet wat goed voor me is, zou ook héél welkom zou zijn. Het is niet alleen het ‘boertje laten’ dat me doet terug verlangen naar de tijd dat ik volledig verzorgd werd.