Er is geen andere weg dan die van de aanvaarding, de dingen nemen zoals ze zijn. Pas vanuit die situatie kun je een volgende stap zetten. Gisterenavond voelde ik me naar, moe en erg opgezwollen, dat laatste is ook gewoon zo. Er blijft een gevoel overheersen dat daar iets aan gedaan moet worden en liefst meteen. Dat gaat natuurlijk niet, verdoven is de enige uitweg. Vanaf vanmorgen vijf uur ook weer aan het tobben, maar ik voel me minder beroerd dan gisterenavond.

Ik ben er over aan het denken om het plan in gang te zetten dat ik voortaan boven blijf. Misschien ga ik dan nog eens naar beneden om even naar buiten te gaan, maar een hoog-laag-bed in onze slaapkamer laten zetten en dan daar zoveel mogelijk blijven.

Het idee aan die hele actie maakt me al doodmoe: ons bed moet eruit, er moeten kasten verplaatst worden en het bed van beneden moet naar boven. Een beetje verlichting in het denken gaf het idee om het bed dat in de serre staat te laten staan totdat er boven een ander staat. Ik moet een rustige plek hebben terwijl het hele circus zich afspeelt.

Nog langer laten zoals het nu is maakt dat ik er nog slechter aan toe ben als het moet gebeuren. Kortom iets voor het overleg met de huisarts vanmiddag.