Af en toe een paar uurtjes beneden in het hoog-laag-bed was al niet heel fijn, maar ik dacht dat het wel zou wennen als ik er in de slaapkamer in zou liggen. Niet dus. Het ligt echt heel erg niet lekker. Het bed is afgestemd op mensen die groter zijn dan ik en bovendien zit er een nare bodem onder. Ik was gewend aan een beweegbare lattenbodem met afzonderlijk verende latten. Een bodem die ook nog eens op mijn maat geleverd was. Uitleen-hoog-laag-bedden voldoen vooral aan de arbo-regels voor het verplegend personeel en zijn minder bedoeld voor het welzijn van de patiënten.

Raymond had al bedacht dat hij de oude bodem in een ander bed kon zetten en dan eventueel op klossen om aan de arbo-eisen tegemoet te komen. Na bespreking met de wijkverpleegster bleek dat geen oplossing te zijn omdat ze verschillende maten verpleegkundigen hebben. Marijke en Margo bleven voorop stellen dat ik goed moet liggen. Margo gaf de doorslag door te stellen dat als de wijkverpleegster niet bij de hoogte van het bed pastte ik niet gewassen zou worden of dat zij dat wel zou doen.

Startsein voor Raymond om een tweedehands bed-ombouw te kopen en daarin mijn eigen electrische bedbodem te plaatsen.

Liesbeth was intussen ook aan de slag gegaan en die ontdekte dat er een nieuw hoog-laag-systeem was ontwikkeld dat met een luchtkussen onder het matras werkt. Ze hadden er net een innovatieprijs voor gekregen. Dat betekent dat wel bekend is wat het ding moet kosten maar niet de eventuele verhuurprijs. Daar is Liesbeth nog verder achteraan gegaan. Uitslag nog onbekend.

Op advies van de huisarts regelde Marijke nog zo’n langwerpig voedingskussen omdat ik daarmee wellicht ook wat beter kan zitten.

Wat een geweldige mensen heb ik toch om me heen. Ik lig weer lekker op mijn eigen bedbodem, in een passend bed en de rest wordt ook nog geregeld. De leenbedden mogen ze volgende week weer ophalen.

Nu wel zorgen dat ik ook lekker ga liggen want mijn rug protesteert. Al bijna bedtijd ook.