Vandaag nog maar even verder met ordenen om me heen. Fijn dat Margo er is, die is daar goed in. Trouwens nog steeds erg moe.

Vanmorgen had ik na een inspanning ineens en raar duizelig gevoel. Er schoot door me heen: “Zou het zo beginnen, doodgaan?” Dat is toch gek dat het iedereen zal gebeuren en dat je toch niet weet hoe. Ik word af en toe nieuwsgierig hoe het gaan zal.

Ik blijf het maar vergelijken met bevallen, in ieder geval even onontkoombaar. Het kán meevallen maar echt prettige manieren zijn er niet. Ik zal er in ieder geval geen verslag van doen op de blog, dat is wel jammer.