Herman heeft gisteren een losse papegaai gehaald. Ik kan nu opduwen en optrekken combineren en dat scheelt in mijn energieverbruik. De morfinepleister is opgehoogd en ik heb gisterenavond ook wat meer pillen genomen. Ik heb in ieder geval goed en lang geslapen, ruim negen uur in drie etappes. Het is jammer dat het effect, het uitgeruste gevoel, maar kort aanhoudt.

Het zijn emotionele tijden. Mark had gisterenavond zijn guitaar meegenomen en zong voor mij twee songs. Hij wil die eventueel ook zingen bij mijn uitvaart. Dikke tranen natuurlijk. Het lastige is dat mijn keel dichtknijpt bij huilen en dat ik dan bijna niet meer kan praten. Toch maar een beetje mee oefenen, beter doorademen in ieder geval. Het zal de komende tijd wel vaker emotioneel worden. Vanmiddag bespreken we in grote lijnen de uitvaartviering met de pastor en de kinderen erbij. Ik zal in ieder geval de delen die ik zelf heb uitgekozen proberen toe te lichten. Als mijn stem een beetje meewerkt.

Hoe moeilijk en verdrietig ook, ik ben wel blij dat ik het kan meemaken