Gottfried, een goede vriend van ons in Duitsland, leeft erg met ons mee.  Dat kan via deze blog,  vertalen is blijkbaar voor hem geen groot probleem. Ook niet voor vrienden die elders in Duitsland wonen.  Gottfried heeft ons de volgende geschiedenis verteld:

Tweelingen, nog in de buik van hun moeder in ongeveer de achtste maand, zijn het niet met elkaar eens. Zegt de een moedeloos: “Nee, aan een leven na de geboorte kan ik niet geloven. Hier is het goed en warm en onze moeder voedt ons. Maar met de geboorte is alles voorbij.   Iedereen weet toch  dat wij buiten dit beschermende moederlichaam niet kunnen bestaan.” Antwoordt de andere: “Jawel, ik ben ervan overtuigd dat er een leven na de geboorte moet zijn, veel rijker en grootser dan ons bestaan in deze enge ruimte. En stel je voor, ik geloof dat wij dan – na de geboorte – onze moeder zelfs van aangezicht tot aangezicht zullen zien! ”

Dat verhaal sprak ons zo aan: Aaltje heeft haar huidige situatie al eerder vergeleken met zwanger zijn.