De combinatie van de toenemende medicatie en de eveneens toenemende vermoeidheid maakt dat ik veel slaap. Tien uur in de nacht met slechts een korte plaspauze (op de toiletstoel, jawel). In de loop van de dag slaap ik ook nog een aantal keren. Ik breng zowat de helft van de tijd slapend door. Het maakt me traag. In elke zin die ik nu type moet ik weer een aantal woorden herstellen. Ik probeer tegelijk een toastje te eten maar vergeet steeds te kauwen. Voor publicatie kijkt Herman de blog altijd nog even na, om al te grote onzin te voorkomen.

Om mij heen is er een grote creativiteit in het bedenken van praktische oplossingen voor mijn problemen. Annemieke en Margo spannen de kroon. Zo staat er nu dus een goede toiletstoel die ik alleen kan gebuiken en afsluiten voor de nacht.

Zo maar even de Big Ben inschakelen om van de zit- naar de ligstand te komen.  

Post scriptum: op de laptop is typen lastig, zodat er in  Aaltjes teksten soms typefoutjes zitten. Maar er staat nooit onzin in. (Herman)