Voor mij in ieder geval een nieuwe stap. Ik was vannacht al twee keer naar de wc geweest. Toen ik voor de derde keer moest, deden mijn benen zo’n pijn dat ik dat stuk niet opnieuw durfde lopen; postoel dus. Omdat de stank echt te erg was heb ik daarna de big ben ingeschakeld en kwam Margo meteen om de emmer weer schoon te maken.

Ik weet dat Margo in haar werk ook met vieze karweitjes te maken heeft, ik weet dat ze het met liefde voor me doet. Ik zal ook niet steeds ‘dankjewel’ zeggen, maar het is een hele stap voor mij. Ooit in het ziekenhuis moest ik ook op een toiletstoel omdat mijn ontlasting bewaard moest worden. Dat was een heel andere oorzaak dan, zoals nu, mijn eigen onmacht.

Het gaat wennen, ik moet wel. Als ik alleen zou zijn met Herman, zou ik nu in een hospice willen. Herman vindt zulke dingen vreselijk, ik zou hem dat niet aan willen doen.

In mijn argeloosheid had ik gedacht dat die po gewoon kon blijven staan tot de verpleging de volgende ochtend kwam. Dat kan ook, maar dan lig ik een hele tijd in de stank, want echt luchtdicht sluit zo’n emmer niet af.

Ik zal proberen het er niet meer over te hebben, maar dit is aftakelen in alle aspecten en daar is weinig romantisch meer aan.