Dit is een tijd van afscheid nemen, steeds vaker letterlijk. Lieve vrienden en familie die zich bij het afscheid realieren dat dit de laatste keer kan zijn dat ze mij zien. Er komen ook brieven en mails van mensen die de relatie met mij evalueren en mij bedanken voor bepaalde dingen. Het maakt verlegen en brengt menige brok in de keel, om van al die tranen nog maar te zwijgen. Gisteren kreeg ik ineens ook wat begrip voor de mensen die in dit stadium niemand meer willen zien en kiezen voor een isolement. Het is wel tragisch als ze daar hun naasten in meenemen.

Toen mijn vader stierf viel het mij al op dat er niet zoveel meer gezegd hoefde te worden; oud zeer is weggegezakt in het stof en als er geen scherpe punten meer uitsteken kun je het beter laten liggen. Er is zoveel goeds overheen gekomen. Als je van alles overhoop gaat halen, sterf je misschien wel temidden van die warboel.

Ik denk dat ik drie kwartier over dit stukje heb gedaan, zelfs met het toetsenbord van beneden. Ik sla letters over en moet zoeken naar woorden. Het zou gek zijn als mijn aftakeling zich daaraan onttrekt.